It’s Me with anxiety

Zonder dat we het soms weten is er wel iemand in je omgeving die aan anxiety lijd. Maar hoe leg je aan iemand die het nog nooit ervaren heeft of het niet kent. Dat je zo een persoon bent…

Het gaat hem vooral over het gevoel van paniek. Paniek voor dingen die eigenlijk niet nodig zijn, soms zelf gewoon zonder reden. Het gevoel van angst met of zonder reden. Nerveus zijn voor soms zelf de meeste absurde kleine dingen. En als het even allemaal tot rust is gekomen. Kan het daar plots uit het niets terug zijn. Soms gewoon omdat het raar voelt om ergens niet angstig voor te zijn. Gedachten die opkomen en niet zomaar van zelf weer weg gaan. Eerst wordt er over elk detail nagedacht. Positief negatief alles wordt afgewogen.

Het is vermoeiend en heeft best wel een grote inpakt op het leven. Om te veel aandacht aan alles te geven. Steeds naar het beste van het beste te streven. Iedereen om je heen goed gezind te houden. Elke gebeurtenis die je gedachten proberen te onthouden. Het is een soort van strijd waar jij en jou anxetie baas over zijt.

Het is een soort van vijand maar ook een vriend. Het heeft je al beschermd tegen situaties die je zo wie zo liever vermijd. Maar ookal weg gehouden van opportuniteiten. Want alles heeft eerst zijn negatieve kant en dan pas eventueel een positieve. Als er lang genoeg over is nagedacht. Maar meestal ga je in begin al van het ergste uit. Gewoon om er ergens op voorbereid te zijn.

Het is jezelf proberen te trootsten als het je tegen de avond te veel wordt. En wanneer je dan jezelf misschien inslaap hebt gehuild. Is het ook diegene die je wakker houd gedurende de nacht en in de ochtend gewoon weer gezellig op je wacht.

Je hebt er soms maar heel weinig vat of noem het controle over. Het gaat automatisch en eenmaal het daar is ben je er door gefixeerd. Tot de volgende gedachten of angst opkomt. Het is deel in je hersenen dat je rationeel denken tegenspreekt. En vaak ook de battle wint. Het is het hebben van iets dat jij alleen ziet of kent. Vaak weet de omgeving niet van al die noem het maar even abnormale dingen. Want je bent wel instaat om dingen te doen of jezelf er toe te forceren om normaal te functioneren. Maar het is in het hoofd achter de schermen dat alles gebeurd.

Net als of de hele wereld je duizend en één vragen steld/ keuzes geeft. En jij al die beslissingen moet maken. Net iets waar je niet goed in bent. Zelf soms niet over simpele dingen. Stel dat je pizza verkiest over een hamburger en morgen zou meer eens je laatste dag zijn. Het klinkt absurd maar zo iets is het soms wel. Net het zelfde met dingen afzeggen. Soms kijk jezelf naar iets uit maar van zodra het dichter komt. Sla je plots in paniek voor niets. Probeer je met flauw excuses af te zeggen of ben jezelf opgelucht als plannen niet doorgaan.

De gedachten aan onder de mensen komen je ergens al bang maakt. Niet dat je asociaal bent ofzo. Maar je voelt je door al die gedachten en angst gewoon anders. Terwijl jezelf maar zeer goed weet dat je zo superieur niet bent. Je misschien zelf niet eens wordt opgemerkt in de drukte. Maar in jou hoofd zijn soms alle blikken op jou gericht en kan je het je niet permeiteren fouten te maken. Terwijl en ander dat eigenlijk wel best kan zonder dat je er grote problemen van gaat maken. Te vaak sorry zeggen zelfs al is het niet nodig. Eerder een manier van je te excuseren voor je anxetie waar de ander geen weet van heeft.

(Ps: er iets maar eigenlijk ook niets het noemt “paniek”)