Weetje er is iets raar met ons besef van tijd. Of je er nu veel of weinig mee bezig zijt.
Waarom zeg ik dit? Wel een jaar later rond deze tijd. Duurde 1 minuut wel een uur, een uur een dag en een dag net of een week. En die week duurde 1 maand, laat zeggen 33 dagen. Min 1 dag (lach). Zoveel dagen zoveel tijd voor mijn definitief ontslag.
Ik schrijf dit om iedereen in die verhaal op een of andere manier te bedanken. En omdat na een jaar eigenlijk alleen nog maar herinneringen zijn en geen besef meer van tijd.
Want na 8 uur werken met geweldige collega’s. Wordt ik wakker in de nacht geen idee hoe laat het was. Of hoeveel keer ik papa heb proberen wakker te bellen. Maar de ingenomen Dafalgan die nacht/dag kan ik op 1 hand tellen. Ok weet ik nog dat het pas savonds was dat ik bij dokter van wacht ben gegaan. Normaal had ik die dag terug acht uur werk gedaan. Maar tegen de avond kon ik nog amper op mijn benen staan. Het dokters onderzoek duurde ook niet super lang maar op spoed werd ik pas echt bang.
Eenmaal daar al een tijd te zijn rond half elf of was het nu half twaalf. Moet ik blijkbaar blijven en krijg ik een kamer toegewezen. Ook al lang vergeten hoeveel pijn ik tegen toen al niet had gehad (na een IM inspuiting ). Was ik terug oké.
Ik zie mijn vader nog toe komen met mijn valies omdat ze hem dat hadden gevraagd te brengen. Uiteraard zijn eerste vraag straks mag ze toch terug naar huis? En die dag begon ik te tellen. Ook de dagelijkse buisjes bloed. Hoeveel verdiepingen ik deed voor elk onderzoek. En steeds wachtend op het bezoek uur. (Hallucinerende van mijn gratis drugs kuur) Tegen dan was ik al terug moe van de tijd.
Om de duurd werd ik ongeduldig was al verhuisd van afdeling. Dan terug een kamer apart. Elke dag de arts aan mijn bed iedereen met de zelfde vraag. Wanneer ben ik terug thuis? Juist en niet te vergeten wat is er aan de hand? Want na al die keren dat was het niet en tranen omdat er maar geen antwoord kwam. En de boosheid omdat ik moest eten maar echt niet kon. Kwaad omdat ik mij bed niet uit mocht of even op de gang. En twee kijk operaties later.
Hier door was ik soms vergeten dat kleine dingen ook tellen. Bv wanneer je beste vriend Joris je mee neemt op de gang (beneden een ijsje halen). Of je zus Selina een pak tucks bij zich heeft om te delen en lekkere fruitsap (dankje oxfan). De geur van pizza door de gang. Die papa na al zijn bezorgdheid toch met zich mee nam. (Samen zo man, zou vrouw kijken) Ons moeder Mia die op haar strepen bleef staan. Want ho wat had mijn haar gestonken als ze dat niet had gedaan. Alle dagen aan dat infuus, geen druppel uit een douche gezien. Of de sneeuw buiten in dikke lagen. Volgens de papa zat ik warm en had ik niet te klagen. Toch was er die ene stagaire die me even met bed en al de sneeuw lied zien. Dino Dieneke die speciaal op bezoek kwam al haatte ik het om het haar te moeten vragen. (Ziekenhuizen zijn namelijk niet de gezelligste plaatsen). Ons nonkel & moeke die van kante Antwerpen kwamen. Mij voor eerste zo ziek zagen. Voor hen ook bijna niet meer te herkennen. Ik moest aan die magere (bijna anorexia) ik ook wennen. Juist en de ouders van flore Sanne & Tim die me spaghetti kwamen brengen. En voor de verandering series en films voor op tv. Omdat ik dat moment al niets anders dan gewoon zappen dee. Ons omaatje die elke dag met me wou bellen. Maar voor de Verandering had eens niets te vertellen. Het bijna dagelijkse bezoek van meter daardoor voelde ik me eigenlijk ook wel beter. En juist dan heb je nog die ene Vlaming van het west. Die zoals altijd anders moet dan de rest. En deed als of alles was maar een grap. Goed gelovige ik dat ik er nog steeds in trap. Een van mijn vriendin die jammer genoeg ook even daar moest zijn. Hielp me even vergeten mijn eigen pijn. En familie uiteraard. Mijn kerst uitstap was het risico waard!
Dat waren praktisch zo wat mijn dagen. Vader & moeder hadden altijd wel een lijst met vragen. En dan had je die dokter die hield van onderzoek. Waarvan we zijn naam altijd vergaten. Maar hij steeds met een uitleg kwam en met mijn ouders kwam praten. Dokter envelop in dit verhaal en de andere dokter staal. Ze hebben allemaal zo hun best gedaan. Maar een hotel zal het toch nooit worden. Wake up call (lees bloedafname rond 6u in de ochtend/onderzoek). Parameter controle paar keer in een nacht. Matras steen hard het kussen het enige zacht. Steeds maar onderhandelen over de volgende stap. Risico’s berekenen, psychologe die een schets van mijn verhaal kwam tekenen. De diëtiste die veranderd in een kokin die me vroeg waarin heb je zin. Daguitstapje naar het UZ (in een rolstoel maar kwam dan toch nog eens uit mijn bed ). Uiteraard was mijn taxi de ambulance. Zonder sirene zorgt dat maar voor weinig ambiance. Mij huisarts die even bij me langs kwam. Mijn eerste aan huis bezoek (kamer nr zoveel, verdieping puntje puntje afdeling blabla). Die alles opvolgende (bijna het lezen van een boek).
Na 33 dagen waar zijn we naar opzoek?
Te slot hebben we het nooit gevonden. Iedereen heeft gedaan wat ze konden. Wat was ik plots terug blij. Voor het nieuwe 2018 was ik eindelijk vrij. En dit jaar vier ik kerst ver weg van AZ Sint lukas. Niet dat ik niet dankbaar ben dat ze me binnenstebuiten hebben gekeerd. En toch voor een goed jaar hebben opgelapt. En dank zij alle goeie zorgen ik in mijn Australië avontuur ben gestapt. Zo dankje wel aan iedereen. Hopelijk niemand vergeten maar ik vergeet nooit ik was niet alleen.
In.stylefashionwith 